Op die bewuste dag – want bewust was hij zeker, het gebeuren heeft me dagenlang in zijn ban gehouden… – stapte ik bij Dudok aan ’t IJ op het terras – waar de menigte, die zich voor Riens vijfenzeventigste verjaardag verzameld had, inmiddels al plaats had genomen.
Foto’s vergroten door te klikken
Een gevoel van beklemming overviel me – alsof ik een droomwereld was binnen gestapt, waarin ik heg noch steg wist…
Gelukkig nam Klaaske me bij de hand en nam me mee naar een tafel aan de rand – waarvan ik weliswaar niet wist of het nu binnen of buiten was, er bleek een briesje te waaien, waardoor mijn gehoorapparaat gelijk in het ongerede raakte…
Met enige tegenzin liet ik het over me komen.
Maar eigenlijk was dat al begonnen bij het vertrek van de Elpermeer waar, buiten gekomen, al het chique Franse koetswerk van een rode Citroën DS op ons stond te wachten – die zich na enig geworstel met deuren en veiligheidsriemen in beweging zette voor een tocht onder het IJ … zoals bleek.
Want wéér was het me overkomen dat ik Noord en Zuid door elkaar haalde. Mijn (gebrek aan) oriëntatie plaatste me ergens in een schemergebied tussen de Kosmos en de Elpermeer – tussen heden en verleden.
Toen we aan die ‘andere kant’ waren aangekomen, doken we via de afrit van een parkeergarage de ingewanden van de aarde in … een betonnen wereld vol rolhekken en slagbomen. Ze gaven me het gevoel van een blinde zonder geleide, op weg naar een wereld van innerlijke duisternis…
Toen we ook nog in de verkeerde parkeergarage beland bleken te zijn, moesten we, boven gekomen, een luguber tocht maken over ongelijke stoepen, langs luidruchtige kroegen – een wereld waar je niet wilt zijn.
En uiteindelijk belandden we dan toch op wat een terras, dat van ‘Dudok’ bleek te zijn. Daar zat Rien aan een tafeltje bij de ingang om zijn gasten te verwelkomen – want daarvoor waren we gekomen:
Foto’s vergroten door te klikken
De uitnodiging van Rien
🐻 Goede vrienden, Zojuist belde Petrus mij met de mededeling dat hij mij vóór 12 augustus niet kan hebben. Voorts zei hij dat hij - wegens grote drukte - hierover zijn baas niet heeft gecontacteerd. Maar dat hij goede hoop heeft niet ter verantwoording te worden geroepen, mits ik me klein en onbeduidend gedraag. Ik beloof het hem. Daarnaast droeg hij mij op jullie die dag - woensdag 12 augustus dus - te verwennen met een drankje en een hapje in het: Restaurant Dudok aan ’t IJ
in het Muziekgebouw
van 19:00 uur t/m 23.00 uur Omdat ik in de grote mensenwereld geen prominent personage ben, zal er geen hemelse muziek zijn. Ik hoop dan ook dat ik dit aan jullie kan overlaten. Wel verzekerde hij mij dat de ☔️ drankjes en de hapjes uit de hemel ☔️ komen (daar zijn ze immers in overvloed) en dus in ieder geval gezegend zijn. Tegenprestaties in de vorm van cadeaus zijn niet nodig. Jullie aanwezigheid is al een cadeau. Over het weer hield Petrus het stilzwijgen. Aan het slot van het gesprek vroeg hij mij aan jullie te vragen mij per ommegaande mede te delen of jullie komen. Hij kan dan een inschatting maken van mijn populariteit onder jullie en zo zijn baas een rechtvaardiging geven dat hij hem niet gecontacteerd heeft. En! Hij niet hoeft te worden vervangen door Paulus. Paulus is te veel zakenman, waarschuwde Petrus nog.
PS
Natuurlijk zijn de directe partners ook van harte welkom en degenen die ik volgens jullie moet kennen en zich gepasseerd voelen deze e-mail niet te hebben ontvangen.
Ik moet jullie bekennen dat ik bijna zeker weet dat ZIJ het één en ander in Petrus’ oor heeft gefluisterd.
Ik hoop dat jullie de eerste Heilige Vader niet beschamen.
Met een hartelijke groet van
Hoe we daar zaten
Gelukkig kwamen David en Liesbeth aan ons tafeltje zitte, goede vrienden uit ons verleden. En uit heden nog Lene en Emilie.
Daarna hadden we het, na nog wat langswaaiende bekenden, wel gezien.
Foto’s vergroten door te klikken
En daarna volgde toen dezelfde nachtmerrieachtige terugweg, weer die tocht door de betonnen ingewanden van de aarde – onze aarde die door de eclips van die avond, weer helemaal in het epicentrum van de Kosmos was geplaatst. Merkwaardig trouwens, dat, in die mist, ik degene was die de onvindbare blauwe knop voor de lift kon onderscheiden.
Maar eenmaal aangekomen, voelde zelfs ons vertrouwde adres verweesd aan. Alsof de wereld geen centrum meer kende…
(terras van restaurant Dudok aan ’t IJ een uur na de eclips. (eigen foto)
Een scène die de Chinese taoïstische meester Wu Gang met zijn bijl afbeeldt. Omdat hij zijn macht had misbruikt, was hij door de goden gestraft om voor eeuwig de cassiabomen op de maan te hakken, waarna ze zich onmiddellijk weer regenereerden.
| EINDE |