…en toen kwam er een Grote Golf … en die spoelde SHAKING LIFE weg

Meer dan tien jaar heb ik het volgehouden, vijfhonderd Posts… Genoeg is genoeg!

Ik heb in mijn leven vaak gehoord dat ik een lastpost was, dat ik gewoon teveel was.
Nu ik hier dan aan mijn Last Post bezig ben, zal ik er maar verder niet over zeuren. Lezer, u bent van me af![1]

Mijn allereerste Post:

Shaken zet je met beide benen op de grond. Met de negen contactpunten van de voet voel je je wortels in de aarde. Je bent zelf-standig – doet er niet toe waar je staat, of het nu voor je eigen venster is of in de Transsiberië Express, shaken kun je overal.
NB We schrijven 31 december 2013: ‘Shaken(1)’.

---

Het begon als ‘muziek-blog’ bij het wekelijkse shaken met onze ‘huiskamergroep’ bij Diana, die in de traditie van Maarten Houtman stond. Met een vaste kern van vier – zeg maar de ‘Bende van Vier’: Diana, Lene, Klaaske en Hein. Waar zich in de loop der jaren verschillende mensen bij aansloten: eerst was het Liet, toen Ellen, Casta en Aloys… en nog verschillende mensen meer.
En dat allemaal in die bescheiden huiskamer, op de derde verdieping van de Ferdinand Bolstraat – tot Corona ons parten ging spelen, toen was het voorbij.

^{Vergroten door te klikken}

Bij Diana zijn nu alleen nog de twee katten overgebleven, de bank zit vol met hun haren – vooral deze warme dagen zijn ze flink in de rui.

Nu moet ik nog het traditionele muziekje verzinnen, om dit verhaaltje uit te blazen – ik las dat de sax de vijftigste editie van North Sea Jazzfestival gedomineerd had, dus:

---

…en toen kwam zomaar nog deze foto voorbij:

^{Vergroten door te klikken}

En zo komen we uiteindelijk toch nog bij Maartens Bovenkruier uit, met vlak om de hoek Hanna’s atelier. Gods molens malen langzaam…

Post Scriptum

[1] Helemaal ben je nog niet van me af… Ik ga op het blog De onderste steen boven mijn activiteiten voortzetten. En daarnaast ook nog op het Hanna Mobach Archief.

Maar dít blog blijft voor eeuwig online bestaan…

EINDE

Bovenaan: “Dit iconische kunstwerk is De grote golf van Kanagawa (circa 1830-1831), gemaakt door de Japanse kunstenaar Katsushika Hokusai. Hoewel het vaak een schilderij wordt genoemd, is het technisch gezien een kleurenhoutsnede (ukiyo-e)” (AI-overzicht).

_{Bovenaan: Zesendertig gezichten op de berg Fuji: Umezawa Manor in de provincie Sagami. Door Katsushika Hokusai (1760-1849), The Mann Collection, Highland Park, Illinois}

“Aan Hokusai werd gevraagd waarom hij zo lang over dat wrijven van de steen deed, voordat hij ging schilderen. Hij heeft toen gezegd: “Als ik sta te schilderen, begint dat nu al als ik die steen wrijf...”
Een eenvoudige handeling, waar je dus niet bij hoeft te denken, waar je helemaal bij kunt beleven, daarin gebeurt het eigenlijk. Dat is de voorbereiding.
Wat ik nu zeg is eigenlijk meditatie. Dat is namelijk geleidelijk aan jezelf oefenen om in de juiste geestesgesteldheid te komen.”
Maarten Houtman, Het wrijven van de steen, Eefde april 1984.

Katsushika Hokusai
^{Japans, Tokio (Edo) 1760-1849 Tokio (Edo)}

_{Wat voorafging}

Onderstaand appje kreeg Klaaske van nichtje Ayn.

En dan echt vandaag van harte met jullie zowaar 60e jubileum lieve Hein en Klaaske! 💫💝🪷 Wat een mijlpaal. Super leuk dat jullie het vieren. Vinden jullie het leuk om met J&M en mij dat nog een keer opnieuw te vieren bij bv Landmark? Ik kan iedereen halen en brengen. Jullie ook. Bv aankomend weekend. Laat maar weten maar voor nu voor nu vooral heel erg genieten van dit heuglijke moment tezaam. Heel veel liefs en tot snel hopelijk 🎂🍌

_{The Works: Katsushika Hokusai}

We hebben inmiddels een familie-lunch gehad bij de Landmarkt, waarbij wij ’The Works: Katsushika Hokusai’ van Sally Grant cadeau kregen.
Ik vond een kort artikel over Hokusai én een uitvoerige recensie van het boek, mét illustraties – zie verderop, 🤓Hein

^{Vergroten door te klikken}

^{Sally Grant, The Works: Katsushika Hokusai}

_{Intussen aan tafel…}

^{Vergroten door te klikken}

^{Vergroten door te klikken}

Hokusai: 36 gezichten op de berg Fuji
_{Tijdschrift ‘Asiatica’}

De tentoonstelling Hokusai: 36 Gezichten op de berg Fuji is te zien tot en met 17 juni 2012, als onderdeel van onze viering van de Japanse Lente. Ter ere van de tentoonstelling presenteert Bento [1] een reeks artikelen over het leven en werk van Hokusai, de beroemde 👨‍🎨 achter de gewaardeerde serie met onder andere de iconische prent Onder de golf van Kanagawa, beter bekend als De Grote Golf. Dit artikel, het derde en laatste in de reeks, is geschreven door Victoria Dawson en verscheen eerder in het tijdschrift Asiatica. 

Hokusai’s zoekende rusteloosheid, zoals blijkt uit de verschuivingen in stijl en naam, onderwerp en publiek, weerspiegelt zijn enorme vermogen tot zelfvernieuwing. “Zijn demon was in zekere zin dat hij altijd op een punt kwam waarop hij een karikatuur van zichzelf werd,” aldus kunsthistoricus Roger Keyes. “Hij werd gemakkelijk – een beetje zoals Picasso, die echt met dat probleem worstelde. Maar Hokusai vond een kortere weg. Wanneer hij vastliep, veranderde hij. Hij begon gewoon iets totaal anders te doen.”

Hokusai leek bijna speels om te gaan met de ongrijpbaarheid van zijn publieke imago. Enerzijds verdween hij van het toneel voor mecenassen, uitgevers en een bewonderend publiek, anderzijds vertoonde hij artistieke hoogstandjes. In 1804, op 44-jarige leeftijd, besloot hij – in het Gokokuji-museum in Edo – wat hij beschouwde als het grootste schilderij ooit te maken. Op de dag van de voorstelling rolden zijn assistenten een enorm papierdoek uit van 17,5 meter lang en 9 meter breed – samengesteld uit kleinere vellen papier. Op Hokusai’s signaal begon een team van assistenten, gekleed in zwart, zich over het geïmproviseerde doek te bewegen. Ze gebruikten bezems als penselen en werkten met inktpotten – vermoedelijk aan de hand van een schets van de kunstenaar. “De toeschouwers vonden het ongelooflijk – al die mensen die overal rondrenden,” zegt Keyes. Toen de inkt droog was en het schilderij eindelijk omhoog werd gehesen, zag de verzamelde menigte het hoofd en de schouders van Bodhidharma, de Indiase patriarch van het Zenboeddhisme.

^{Vergroten door te klikken}

“Kijk,” voegt Keyes eraan toe, “Hokusai is toch een performancekunstenaar? Dus toen zei hij: ‘Vind je dat geweldig? Nou, kijk hier eens naar!’ De volgende dag pakte hij een rijstkorrel en tekende er met zijn penseel met één haar twee vliegende mussen op. Is dat niet geweldig?”

_{Tags: Hokusai: Zesendertig gezichten op de berg Fuji, Japanse lente, Katsushika Hokusai, Sackler 25 Geplaatst in: Tentoonstellingen, Japanse kunst}

Recensie Kavey Eats
_{Geplaatst door Kavita Favelle op 21 mei ^[2]}

Ik heb een recensie-exemplaar van dit boek ontvangen van uitgeverij Smith Street Books. Dit bericht bevat affiliate-links naar Amazon en bookshop.org; wij ontvangen een commissie bij in aanmerking komende aankopen. 

Een van de plekken die ik absoluut wilde bezoeken tijdens onze laatste reis naar Japan was Obuse, een plaats in het noordoosten van de prefectuur Nagano. Mijn enthousiasme om dit kleine, mooie stadje in onze reisroute op te nemen (lees hier meer over Obuse) kwam vooral voort uit de band met de kunstenaar Katsushika Hokusai; hij woonde er enkele jaren als gast en leermeester van de rijke lokale koopman Takai Kozan.

Bezoekers kunnen niet alleen op diverse locaties in Obuse voorbeelden van Hokusai’s werk zien, maar ook genieten van een fantastische collectie in het speciale Hokusai-museum. Het museum heeft de bijschriften bij de collecties en individuele werken uitstekend naar het Engels vertaald, waardoor de kijker de nodige historische achtergrond en context krijgt.

Daarnaast zagen we enkele dagen later veel werken van Hokusai in het Japan Ukiyo-e Museum in het nabijgelegen Matsumoto. Op mijn verlanglijstje voor een toekomstige reis naar Japan staan ​​nog het Sumida Hokusai Museum in Tokio en het Shimane Art Museum in Matsue.

Voor wie niet in de gelegenheid is om een ​​van deze indrukwekkende collecties te bezoeken (of Hokusai’s werk in andere musea wereldwijd te bekijken), raad ik het onlangs verschenen boek The Works: Katsushika Hokusai van Sally Grant aan (Amazon UK | Bookshop.org). Hierin worden vijftig van zijn belangrijkste werken afgebeeld, voorzien van toelichting en context door Grant, een zeer ervaren kunsthistoricus, conservator en journalist.

Dit boek maakt deel uit van de serie Essential Masterpieces van Grant. Eerder verschenen al The Works: Vincent van Gogh (Amazon UK | Bookshop.org) en The Works: Gustav Klimt (Amazon UK | Bookshop.org); later dit jaar volgen boeken over Claude Monet, Edgar Degas en Mary Cassatt.

^{Afbeeldingen vergroten door te klikken}

^{Afbeeldingen gemaakt in het Hokusai Museum, Obuse, door Kavita Favelle}

Hokusai werd in 1760 geboren in Edo (het huidige Tokio) en bracht het grootste deel van zijn leven in die stad door, in een tijd waarin cultuur en kunst zeer populair waren. Als tiener leerde hij de kunst van ukiyo-e (houtsnedekunst) in het atelier van Katsukawa Shunshō; Ukiyo-e – wat vertaald kan worden als ‘beelden van de vluchtige wereld’ – omvatte uiteenlopende onderwerpen, waaronder mooie vrouwen (vaak courtisanes), erotica, beroemde kabuki-acteurs, populaire sumoworstelaars, verhalen en volksvertellingen, en een grote verscheidenheid aan landschappen (waarin flora, fauna, terrein en weersomstandigheden tot in detail werden weergegeven).

Hokusai was een zeer productief kunstenaar; tijdens zijn leven maakte hij talloze geliefde schilderijen, prenten en hangrollen, en verzorgde hij de illustraties voor meer dan 250 boeken (waaronder werken over poëzie, satire, reizen, instructies, historische kronieken, mythen en volksverhalen, maar ook erotica). Tijdens zijn verblijf in Obuse, in de laatste jaren van zijn leven, beschilderde hij bovendien praalwagens en plafonds (zoals de afbeelding van een feniks op het plafond van de boeddhistische tempel Ganshoin).

Zijn beroemdste serie is waarschijnlijk de reeks houtsneden die bekendstaat als Zesendertig gezichten op de berg Fuji. Het bekendste werk uit deze serie is de iconische De grote golf – wellicht een van de meest geciteerde of nagebootste beelden in de kunstwereld. Zelf bezit ik minstens drie T-shirts met variaties op dit werk: een met de golf in een kom ramen-noedels, een met de golf in een glas water en een derde met een draak van sushi die uit de golf oprijst.

In The Works: Katsushika Hokusai neemt Grant de lezer mee door het leven van Hokusai aan de hand van vijftig zorgvuldig geselecteerde prenten, die de grote verscheidenheid aan onderwerpen tonen die hij door de jaren heen heeft vastgelegd. Bij elk kunstwerk licht Grant niet alleen de inhoud van het stuk zelf toe, maar schetst ze ook de biografische achtergrond en de historische en culturele context. Dit helpt de lezer om niet alleen te begrijpen wat er te zien is, maar ook wat de betekenis ervan was voor Hokusai en zijn publiek. Daarnaast deelt ze informatie over de technieken en de stilistische evolutie in Hokusai’s werk gedurende zijn leven.

---

---

Enkele persoonlijke favorieten uit het boek zijn onder meer De sumoworstelaars Uzugafuchi Kandayu enTakasaki Ichijuro, Vrouw die zijde spint, Asukayama (Asuka-heuvel), Regenbui bij de nieuwe Yanagi-brug, Tekeningen in één streek, Courtesane rustend met een exemplaar van ‘Het hoofdkussenboek’, Onweersbui onder de top, Ejiri in de provincie Suruga, Tatekawa in Honjō, Karpers zwemmend tussen waterplanten, Kohada Koheiji (uit ‘Honderd spookverhalen’), Amida-waterval in de verre uithoeken van de Kiso-weg, Kraanvogels in een dennenboom, Hangbrug op de grens van de provincies Hida en Etchū, Goudvink en treurkers, Rode Shōki (demonendoder), Li Bai bewondert een waterval en Tijger in de sneeuw. Ik wilde eigenlijk een kortere lijst maken, maar de selectie is gewoonweg zo goed!

Het boek is vrij klein van formaat (paginaformaat 20 x 15 cm); verwacht dus geen enorme prenten, zelfs niet bij afbeeldingen die over twee pagina’s doorlopen. Je kunt de afbeeldingen weliswaar goed bekijken, maar je ziet niet hetzelfde detailniveau als bij de grotere kunstwerken op hun oorspronkelijke grootte.

Desalniettemin is dit een uitstekende kennismaking met het leven en werk van Katsushika Hokusai. Het is een waar genoegen voor iedereen die meer van zijn werk wil ontdekken dan alleen de Zesendertig gezichten op de berg Fuji.

Misschien vind je mijn bericht met meer dan 200 boeken voor Japanofielen ook interessant.

Kavey Eats ontving een recensie-exemplaar van The Works: Katsushika Hokusai door Sally Grant (Amazon UK | Bookshop.org) van uitgeverij Smith Street Books. De adviesprijs in het VK is £18.

Geplaatst door Kavita Favelle op 21 mei 2026
Categorie: Ambacht, Lezen, Reizen
Locatie: Japan
Tag: SmithStreetBooks

---

_{‘Enkele persoonlijke favorieten’}

---

_{Galerij Hokusai}

^{Afbeeldingen vergroten door te klikken}

---

____________________

[1] Keavy Eats, ‘The Belly rules the Mind’, Kavita Favelle | Shares food, travel + life.

[2] BentoFabriek.nl, ‘Een bento is een gezonde maaltijd, mooi opgemaakt op een bord of in een bentobox. Een bentobox kenmerkt zich door de verschillende vakjes om voeding van elkaar te scheiden. Bento is van origine een eeuwenoud en populair Japans gebruik.’

---

---

---

WORDT VERVOLGD

Tochter aus Elysium Wir betreten feuertrunken, Himmlische, dein Heiligtum!   (openingsregels van het Europese volkslied, gecomponeerd door Beethoven in zijn 9e symfonie (1824) op een gedicht van Friedrich Schiller)

1.

2.

^{VERGROTEN DOOR TE KLIKKEN}

Foto boven:
Koningin Máxima in een roze galajurk met ruches van Jan Taminiau, gefotografeerd door Anton Corbijn. 
De foto is gemaakt in de Galerijzaal van Paleis Noordeinde. Dit is een van de officiële staatsieportretten die in november 2023 werden vrijgegeven ter gelegenheid van het tienjarig koningschap. (A.I.) 

---

WORDT VERVOLGD

_{Bovenaan: “De bruidegom stond erop geen eenvoudige feestmaaltijd te geven, zodat Joost er dagenlang de handen aan vol had.” Uit: Als een meesterverteller stopt met werken.}

Eerste begin

In dit 'straatje', op nummer 10, woonde Klaaske's grootmoeder in de vesting Naarden. Ik heb daar menige familiebijeenkomst bijgewoond, vooral rond Kerstdagen, als oma jarig was – dan kwamen de zilveren vorkjes uit de kast…
Daar moet ik nu aan denken, omdat we allemaal in zo'n straatje wonen, met z'n gewoonten, z'n vaste kringetje en z'n verhalen. Het mooiste verhaal daar vond ik, dat wanneer oma met Pasen naar de Matthaeus-Passion in de Grote Kerk van Naarden ging, vlak achter hun huis, tante Fien (de huishouderster, oma was heel jong weduwe) de aardappels opzette als ze het slotkoor hoorde: 'Wir setzen uns mit Tränen nieder'. 
Alles had z'n tijd en z'n plaats. Ook wij ontkomen daar niet aan…
Om je straatje heen de onmetelijkheid … 

Wat voorafging

Hallo,
In vroeger jaren kwamen mijn vrouw en ik regelmatig langs om van jullie heerlijke spijzen te genieten, vanuit Amsterdam Noord is dat wat bezwaarlijk - maar we zijn jullie niet vergeten...
Omdat we per 1 juli wat te vieren hebben, is de vraag: staat de bananenroomtaart nog op het menu? Zo niet, dan is een andere ook goed. Ik las dat ik via Ūber moet bestellen, maar hoor graag of die taart nog beschikbaar is.
Bij voorbaat dank en vriendelijke groet,
Hein Zeillemaker  

Goedemorgen,
Bedankt voor uw bericht, wij hebben de bananenroomtaart helaas al een tijd niet meer op ons menu, wij kunnen deze wel voor u maken.
Echter bezorgen wij niet via Uber in Amsterdam Noord, zij bezorgen voor ons alleen binnen een korte straal om het restaurant.
Vriendelijke groet, 
Restaurant Golden Temple  

Dinsdag half vier, stipt op tijd…

Toen wij daar op de afgesproken tijd kwamen om de taart op te halen, bleken ze nog niet open te zijn. We zochten onze toevlucht bij de buren: het Tapas Restaurant Pata Negra, waar ons een vriendelijk onthaal ten deel viel, zo maar aan een tafeltje op straat – dat is de stad…

^{klik om te vergroten}

Droomtempel van de Sikhs

Toen de bananenroomtaart uiteindelijk een banendroomtaart bleek te zijn – de bestelling bleek in de droomtempel niet doorgekomen te zijn – gingen we over op plan B: hun twee courante taarten – zó uit de vriezer…
Die werden voor ons vervolgens met aandacht ingepakt: aluminiumfolie eromheen, twee kartonnen dozen werden uitgevouwen en in elkaar gezet… Het duurde zo al met al wel even, maar de rustige gebaren waarmee het allemaal gebeurde, waren gewoon een weldaad… Je voelde je even thuis, daar in de Golden Temple!
En toen … roetsj roetsj, met de metro naar huis…

Het opeten der taarten

^{klik om te vergroten}

Foto’s Klaaske Fokkens

_{Zo gezellig was het!}

---

WORDT VERVOLGD

De Britse chirurg Nick Maynard ging na oktober 2023 drie keer naar de Gazastrook om daar zorg te leveren. ‘Zoveel dode kinderen; dat is geen collaterale schade, dat is beleid.’  

De eerste keer dat de 64-jarige Britse arts Maynard van het Oxford University Hospital tijdens de genocide naar de Gazastrook ging, was in december 2023. Hij had de jaren daarvoor de Gazastrook al herhaaldelijk bezocht, had er gedoceerd, geopereerd en lezingen gegeven. Maar deze keer was alles anders. ‘Ik arriveerde eind december 2023, via de Egyptische grens kwam ik in de Zuid-Gazaanse stad Rafah’, vertelt hij via zoom. ‘Daarna ben ik doorgereisd naar het Al-Aqsa-ziekenhuis in Deir al-Balah, zo’n beetje halverwege Gaza-stad. Alles was kapot, gebombardeerd en kapotgeschoten.’

Gisteren kwam een VN-rapport uit dat spreekt van het doelbewust doden van kinderen als onderdeel van de genocide in de Gazastrook. Bent u het met die conclusie eens?

‘Het patroon van de verwondingen, de aantallen getroffen kinderen, het moedwillig tegenhouden van hulpgoederen, medicijnen en voedsel, het uithongeren; ik kan niet anders dan het eens zijn met die stelling. In de Gazastrook werden twee jaar lang gemiddeld dertig kinderen per dag gedood, in de oorlog in Oekraïne is dat 0,7, tijdens de oorlog in Irak lag dat aantal op 0,6. Dat is geen collaterale schade, dat is beleid. Wist je dat ouders bij hun kinderen de naam en geboortedatum op het been schreven? Zodat mensen zouden weten hoe hun kind heette en hoe oud het was, in het geval zij zelf dood waren?

U spreekt van een patroon van verwondingen. Wat bedoelt u precies? 

‘In de operatiekamer heb ik wonden gezien die het gevolg waren van wapens die worden gebruikt in gevechtssituaties tussen legers. Maar Israël zette die wapens in tegen de Palestijnse burgerbevolking, met verschrikkelijke gevolgen. Ik was aan het opereren, toen er een zoveelste stroom slachtoffers van bombardementen binnenkwam, veel van hen waren in kritieke toestand. Op de grond lag een deken, met een zesjarig jongetje erin, hij heette Alaa. Zijn ouders waren dood. Ik pakte hem op en ontdekte dat hij een groot gat in zijn bovenlijf had, zijn long hing eruit, hij was bijna doodgebloed. Ik heb hem geopereerd, de bloedingen gestelpt, het gat gedicht. Maar hij had ook verschrikkelijke brandwonden, ik weet niet of hij nog leeft.’

In de Gazastrook werden twee jaar lang gemiddeld dertig kinderen per dag gedood, in de oorlog in Oekraïne is dat 0,7, tijdens de oorlog in Irak lag dat aantal op 0,6. Dat is geen collaterale schade, dat is beleid. 

Maynard is even stil. ‘Alaa had een zusje, van acht jaar oud, Aya. Haar been was dermate gebroken dat de bloedtoevoer werd afgeknepen. De arts heeft het gezet, zonder pijnbestrijding, want die was er niet meer. Haar gillen, ik hoor het nog steeds. En er was Habiba van elf jaar, ik heb haar geopereerd aan haar slokdarm, maar er was geen vloeibaar voedsel meer, ze is de hongerdood gestorven. En Zainab van zeven maanden, er was geen babyvoedsel meer, ook zij is van de honger doodgegaan. Ik kan doorgaan en doorgaan, ik heb zo veel gewonde en dode kinderen gezien.’

U bent drie keer in de Gazastrook geweest. Was er verschil tussen die drie keer? 

‘De situatie was elke keer erger. Begin 2024 viel me al op dat kinderen ondervoed begonnen te raken, maar vorig jaar heeft Israël de Palestijnen in de Gazastrook echt uitgehongerd.

Het heeft elf weken lang de grens hermetisch gesloten, met talloze doodgehongerde kinderen tot gevolg. Op de grens namen de Israëlische militairen het melkpoeder voor baby’s dat Amerikaanse artsen in hun koffer hadden in beslag. Ik heb veel uitgehongerde kinderen geopereerd, maar hun lichamen waren te ernstig aangetast door voedselgebrek, ze hebben het niet gered. De kinderen die het wel hebben overleefd, hebben door ernstige ondervoeding hersenschade opgelopen.’

‘En dan waren er de voedseluitdelingen door de Gaza Humanitarian Foundation, vorig jaar. Daar zijn talloze tienerjongens neergeschoten, al hun families verklaarden dat Israëlische militairen gericht op hen hadden geschoten. Ik heb met de andere artsen de wonden van de jongens vergeleken. De ene dag hadden ze schoten in hoofd en nek, de andere dag in hun buik, weer een andere dag in hun testikels. Alsof de Israëlische soldaten schietoefeningen op de kinderen hadden gedaan. Op een gegeven moment kwam er een kleine, twaalfjarige jongen binnen, ook hij was daar neergeschoten, hij is op de behandeltafel doodgebloed.’

Denkt u dat het VN-rapport dat vandaag verschijnt verschil zal maken?  

‘Ik heb de afgelopen jaren vaak met Britse politici gesproken, hen verteld wat ik in de Gazastrook heb gezien, daar heb meegemaakt. Ze hebben zich er niets van aangetrokken. De enige hoop die ik heb is dat politici de druk gaan voelen van de groeiende groep Britten die willen dat het beleid verandert. Dat hoop ik echt.’

Dat kan ook worden gezegd over Nederland, waar alleen stevige maatschappelijke druk politici mondjesmaat lijkt te kunnen bewegen het beleid ten aan zien van de genocide in Gaza te veranderen.

Meer Midden Oosten op ShakingLife.nl

EINDE

Bovenaan:  “Aion Studio, praktijk voor chiropractische zorg gevestigd aan het Buikslotermeerplein 428 in Amsterdam-Noord. De studio richt zich op holistische zorg voor het hele gezin, inclusief behandelingen voor mens en dier. De diensten omvatten het verwijderen van blokkades in het zenuwstelsel met zachte technieken om het zelfgenezend vermogen te herstellen.  Naast Aion Studio bevindt zich Gideon, een opkoper en partijhandelaar.” (gegenereerd door A.I.). 

^{Klik rechtsboven voor vergroting}

Lise aan het werk met haar fantastische handen – die elk zuchtje en steuntje ongemerkt waarnemen. Je kunt daarbij telkens proberen te voelen wat de aanraking, het druk uitoefenen, met je doet.
Bij alles is de lichaamstaal voldoende, er wordt niet gepraat, geëvalueerd of geanalyseerd. Maar bij het afscheid wordt je wel spontaan omhelsd… 

Ook Trixie is een schat – die wel een grote mond opzet als je binnenkom – maar Lise weet daar raad mee – en je wordt natuurlijk even besnuffeld. Zoals je ook haar natte neus aan je handen voelt als je op de massagetafel ligt – waarvan er trouwens drie staan, die soms allemaal bezet zijn en waartussen Lise dan heen-en-weer pendelt…

---

“Hein, je moet meer lawaai maken,” zei Lise, toen ze me bij onze afspraak van 8 april een halfuur had laten wachten. En toen was er ook even een taalbarrière, want het woord dat ze bezigde – ‘noise’, neem ik aan – kwam niet bij me binnen. Er moest een iPad aan te pas komen om het voor mij te ‘vertalen’.
Maar ik had überhaupt niet begrepen waar ze het over had. Was het omdat Trixie bij m’n binnenkomst niet had aangeslagen? Eigenlijk wonderbaarlijk, dan moet ik voor haar inmiddels vertrouwd zijn…
Maar toch, dat lange wachten werd nu dus op mijn conto geschreven – terwijl ik me juist afgevraagd had: wat is hier aan de hand…
Het leek van me af te glijden, maar dat bleek maar schijn. Na al die voorkomendheid van Lise, had het voor mij aangevoeld als: ‘Ja, ik sta altijd voor je klaar, maar nu even niet…’ En die bui bleef bij mij dagen hangen.
De week daarop leek het allemaal weer normaal te gaan, maar er was toch iets gekanteld. En was het dáárom, dat ik op 11 april zo’n enorme energie tentoongespreid had…
Samen met Klaaske de nieuwe printer versjouwd en laten bijstellen bij de MediaMarkt, m’n verloren betaalpasje opgehaald bij Multivlaai en toe nog spontaan langs Emilie gegaan… zie All in One.
En toen had ik ook nog mijn taxichauffeur bij thuiskomst horen zeggen: ‘Hier om de hoek zit een chiropraticor, die mij door een collega aanbevolen is, Russell heet hij.’
Dat kun je puur ‘toeval’ noemen, maar Klaaske had er een ander woord voor: ‘coïncidentie’.
Toen ik het voorval later aan Lise vertelde, knikte ze alleen maar lichtelijk.

Toch voel ik me, met nog éénkeer te gaan, lichtelijk ontheemd. Lise doet er ook alles aan om je daar thuis te laten voelen: de smaakvolle inrichting, de muziek, de kleine geschenken die ze je geeft…

Het is twee maanden later, op Lise’s autosync calendar staat dat ik woensdag 10 juni wordt verwacht voor een ‘Follow up Session’ van 20 minuten – die dan tevens mijn laatste ‘behandeling’ zal zijn. Ik ben benieuwd…

Menselijke nabijheid

Misschien wel het grootste wonder dat ik bij Lise ervaren heb, is dat ze spontaan haar armen om je heenslaat – ik zag haar dat trouwens bij menig cliënt doen. Er is dan geen begrenzing, jij ben ik, ik ben jij… Ook toen Klaaske me een keer kwam afhalen, kreeg ze spontaan haar armen om zich heen. Weliswaar las ik pas over het verschil in omgangsvormen tussen Frankrijk en hier, maar mijn voornaamste indruk is dat Lise die gevoelens gewoon toelaat, dat ze er niet bang voor is…

Laatste episode?

Na die laatste keer, zei Lise aan het eind: ‘Kom over een paar maanden nog maar een keer terug, ik stuur je een mailtje.’

Zo wordt er dus over me gewaakt … door iemand die haar verantwoordelijkheid serieus neemt – bravo, Lise!
Maar het roept natuurlijk wel de vraag op naar mijn eigen verantwoordelijkheid. De verleiding is groot die pardoes uit handen te geven, zo van: … dan ben ik er vanaf!
Maar dat is natuurlijk van den dolle…

De laatste keer op de massagetafel, kwam de gedachte in me op: ik ben een mer à boire, het is nooit genoeg…

PS

Lise, dankjewel dat je me geleerd hebt regelmatig water te drinken, dat komt dezer dagen wel heel goed van pas…

EINDE

^{Vergroten door te klikken}

---

^{Vergroten door te klikken}

Boven: De 49-RB-SZ op de Route du Soleil

---

---

AUTOMANIA IN SHAKING LIFE

1. Automania #1 – Ontwaakt in de Krimpenerwaard

2. Automania #2 Werkers van het eerste uur. Een familiesaga

3. Automania #3 | NV-GH-73| Het tweedehandsje

4. Automania #4 | 49-RB-SZ | En toen was er airco…

5. De grote weg en de kleine weg

6. Exiled to a wine red Ford Focus

EINDE