Dear đŸ‘©â€âš•ïž Lise

Bovenaan:  “Aion Studio, praktijk voor chiropractische zorg gevestigd aan het Buikslotermeerplein 428 in Amsterdam-Noord. De studio richt zich op holistische zorg voor het hele gezin, inclusief behandelingen voor mens en dier. De diensten omvatten het verwijderen van blokkades in het zenuwstelsel met zachte technieken om het zelfgenezend vermogen te herstellen.  Naast Aion Studio bevindt zich Gideon, een opkoper en partijhandelaar.” (gegenereerd door A.I.).

Wat kwam ik daar eigenlijk doen?
Ik had gehoord dat Lise een goede ‘masseuse’ was. En ik had net – letterlijk – in het stof gebeten op weg naar een behandeling van de reguliere fysiotherapeut, met een spit-aanval bij ons op de deurmat

Ik besloot Lise te vertellen van mijn hemianopsie, met het verlies aan oriëntatie dat daarbij hoort.

Klik rechtsboven voor vergroting 

Lise aan het werk met haar fantastische handen – die elk zuchtje en steuntje ongemerkt waarnemen. Je kunt daarbij telkens proberen te voelen wat de aanraking, het druk uitoefenen, met je doet.
Bij alles is de lichaamstaal voldoende, er wordt niet gepraat, geëvalueerd of geanalyseerd. Maar bij het afscheid wordt je wel spontaan omhelsd


“Trixie is een Mini Australian Shepherd pup. Ze is een paar keer per week in de studio om je hartelijk te verwelkomen en te ondersteunen tijdens en na de behandeling.
Ze is heel attent; als je je ongemakkelijk voelt in de buurt van honden of als je je eigen hond meeneemt, blijft ze thuis om je de ruimte en gemoedsrust te geven.”

Ook Trixie is een schat – die wel een grote mond opzet als je binnenkom – maar Lise weet daar raad mee – en je wordt natuurlijk even besnuffeld. Zoals je ook haar natte neus aan je handen voelt als je op de massagetafel ligt – waarvan er trouwens drie staan, die soms allemaal bezet zijn en waartussen Lise dan heen-en-weer pendelt


“Hein, je moet meer lawaai maken,” zei Lise, toen ze me bij onze afspraak van 8 april een halfuur had laten wachten. En toen was er ook even een taalbarriùre, want het woord dat ze bezigde – ‘noise’, neem ik aan – kwam niet bij me binnen. Er moest een iPad aan te pas komen om het voor mij te ‘vertalen’.
Maar ik had ĂŒberhaupt niet begrepen waar ze het over had. Was het omdat Trixie bij m’n binnenkomst niet had aangeslagen? Eigenlijk wonderbaarlijk, dan moet ik voor haar inmiddels vertrouwd zijn

Maar toch, dat lange wachten werd nu dus op mijn conto geschreven – terwijl ik me juist afgevraagd had: wat is hier aan de hand

Het leek van me af te glijden, maar dat bleek maar schijn. Na al die voorkomendheid van Lise, had het voor mij aangevoeld als: ‘Ja, ik sta altijd voor je klaar, maar nu even niet
’ En die bui bleef bij mij dagen hangen.
De week daarop leek het allemaal weer normaal te gaan, maar er was toch iets gekanteld. En was het dáárom, dat ik op 11 april zo’n enorme energie tentoongespreid had

Samen met Klaaske de nieuwe printer versjouwd en laten bijstellen bij de MediaMarkt, m’n verloren betaalpasje opgehaald bij Multivlaai en toe nog spontaan langs Emilie gegaan
 zie All in One.
En toen had ik ook nog mijn taxichauffeur bij thuiskomst horen zeggen: ‘Hier om de hoek zit een chiropraticor, die mij door een collega aanbevolen is, Russell heet hij.’
Dat kun je puur ‘toeval’ noemen, maar Klaaske had er een ander woord voor: ‘coïncidentie’.
Toen ik het voorval later aan Lise vertelde, knikte ze alleen maar lichtelijk.

Toch voel ik me, met nog Ă©Ă©nkeer te gaan, lichtelijk ontheemd. Lise doet er ook alles aan om je daar thuis te laten voelen: de smaakvolle inrichting, de muziek, de kleine geschenken die ze je geeft


Het is twee maanden later, op Lise’s autosync calendar staat dat ik woensdag 10 juni wordt verwacht voor een ‘Follow up Session’ van 20 minuten – die dan tevens mijn laatste ‘behandeling’ zal zijn. Ik ben benieuwd


Menselijke nabijheid

Misschien wel het grootste wonder dat ik bij Lise ervaren heb, is dat ze spontaan haar armen om je heenslaat – ik zag haar dat trouwens bij menig cliĂ«nt doen. Er is dan geen begrenzing, jij ben ik, ik ben jij
 Ook toen Klaaske me een keer kwam afhalen, kreeg ze spontaan haar armen om zich heen. Weliswaar las ik pas over het verschil in omgangsvormen tussen Frankrijk en hier, maar mijn voornaamste indruk is dat Lise die gevoelens gewoon toelaat, dat ze er niet bang voor is


Laatste episode?

Na die laatste keer, zei Lise aan het eind: ‘Kom over een paar maanden nog maar een keer terug, ik stuur je een mailtje.’

Zo wordt er dus over me gewaakt 
 door iemand die haar verantwoordelijkheid serieus neemt – bravo, Lise!
Maar het roept natuurlijk wel de vraag op naar mijn eigen verantwoordelijkheid. De verleiding is groot die pardoes uit handen te geven, zo van: 
 dan ben ik er vanaf!
Maar dat is natuurlijk van den dolle


De laatste keer op de massagetafel, kwam de gedachte in me op: ik ben een mer à boire, het is nooit genoeg


PS

Lise, dankjewel dat je me geleerd hebt regelmatig water te drinken, dat komt dezer dagen wel heel goed van pas


EINDE