Bovenaan:
Tijdens mijn trip naar Californië in juni 2004, werd ik met reismaatje Loida gefotografeerd in La Jolla, langs de kust van de Pacific, op hemelsbreed 17 km afstand van het Salz Institute, zoals nu blijkt. Had ik dat toen maar geweten…
Suzanne Lovell, architectuul.
Foto’s vergroten door te klikken
Alsof La Jolla al niet prachtig genoeg is, voegt het Salk Institute van Louis Kahn daar nog meer schoonheid aan toe. Het was in 1959 dat de man die het vaccin tegen polio ontdekte, de gerenommeerde architect benaderde met een idee voor een project.
De stad San Diego had Salk een prachtig stuk grond aan de Pacifische kust in La Jolla geschonken. Dit was precies het gebied waar Salk een biologisch onderzoekscentrum wilde oprichten. Salk had zo zijn eigen ideeën over het ontwerp, zoals hij tegen zijn gekozen architect zei: “Creëer een faciliteit die een bezoek van Picasso waardig is.” Dat zegt genoeg!
De praktische eisen van Salk waren dat de laboratoriumruimtes open moesten zijn om samenwerking te stimuleren. Bovendien was het gebouw zo ontworpen dat het gemakkelijk kon worden aangepast. Met de nieuwe ontdekkingen en technologische ontwikkelingen dankzij wetenschappelijk onderzoek moest het gebouw zich immers gemakkelijk laten herconfigureren.
Salk wilde dat de architect een eenvoudige en duurzame constructie ontwierp die minimaal onderhoud vereiste. Desondanks moest het gebouw voor iedereen uitnodigend overkomen.
Afbeelding met dank aan: Los Angeles Times , gefotografeerd door: Claudia A. Miranda
Kahn implementeerde veel van de ontwerpen die hij had geleerd tijdens zijn werk aan de Richards Medical Research Laboratories aan de Universiteit van Pennsylvania. In de hoop mogelijke problemen met overbevolking te verminderen, ontwierp Kahn een meer open indeling voor het Salk Institute. Bovendien realiseerde Kahn zich in Pennsylvania de voordelen van het scheiden van onderzoeksruimtes van de nutsvoorzieningen. Dit was bedoeld om de “onderzoeksverstoring” als gevolg van gebouwonderhoud te beperken.
Kahns ontwerp was opgezet naar het voorbeeld van een klooster, “een afgezonderde intellectuele gemeenschap”. Het hoofdidee was dat de structuur zou bestaan uit twee symmetrische gebouwen met een waterstroom in het midden van de binnenplaats om de twee gebouwen van elkaar te scheiden.
Nergens binnenin zijn er muren die de laboratoria van elkaar scheiden, een eerbetoon aan samenwerking. Het beton is gemaakt met vulkanische as, waardoor het een roze gloed heeft. De hoop is dat de wetenschappers hun eigen uitzicht op de Stille Oceaan hebben; elke studiekamer is uitgerust met een combinatie van schuifbare en vaste glazen panelen in teakhouten frames.
Afbeelding met dank aan: Modern Design Interior
Het Salk Institute wordt steevast gerekend tot de beste instituten van de Verenigde Staten op het gebied van onderzoeksproductie en -kwaliteit in de levenswetenschappen. Er werken 850 onderzoekers in 60 verschillende groepen aan het instituut. De aandachtsgebieden zijn gebundeld in drie gebieden: moleculaire biologie en genetica, neurowetenschappen en plantenbiologie.
____________________
[1]
De specifieke lichtval in de getoonde galerijen van het Salk Institute for Biological Studies is het directe resultaat van Louis Kahns architectonische filosofie. Kahn beschouwde natuurlijk licht niet als een bijzaak, maar als een fundamenteel bouwmateriaal.
Het ritme van licht en schaduw.
De getoonde galerij maakt gebruik van een strak ritme van betonnen kolommen en open ruimtes. Kahn omschreef dit zelf als een opeenvolging van “licht, geen-licht, licht, geen-licht”. De kolommen blokkeren de directe zon, waardoor er diepe schaduwen ontstaan. De open tussenruimtes laten juist het felle, Californische zonlicht door. Dit creëert een dynamisch patroon op de vloer dat gedurende de dag verschuift.
De goudgele gloed (Gouden Uur)
De warme, oranje-gouden kleur op de foto ontstaat tijdens de zonsondergang. De gebouwen zijn perfect symmetrisch ontworpen en en 西-georiënteerd (op het westen), richting de Stille Oceaan. Het laagstaande zonlicht reflecteert hierdoor direct tegen:Het pozzolaanbeton: Kahn mengde vulkanische as door het beton, wat de muren een subtiele, zachtgrijze tint met een warme ondertoon geeft die het warme zonlicht extra versterkt.De travertijnvloer: De lichte kalksteen op de vloer reflecteert en verzacht het binnenvallende licht.
Kosmische uitlijning tijdens de equinox.
Het bekendste lichtfenomeen van het complex bevindt zich op het centrale plein (buiten het zicht van deze specifieke foto). Tweemaal per jaar, tijdens de herfst- en lente-equinox, zakt de zon exact in het verlengde van de centrale watergoot (River of Life) weg in de oceaan. Kahn bouwde hiermee letterlijk de stand van de zon en het verstrijken van de seizoenen in de architectuur in.
(A.I.)