Dear 👩‍⚕️ Lise

“Oorspronkelijk kom ik uit Frankrijk, en ik ben altijd al gefascineerd geweest door het wonderlijke vermogen van het lichaam om zichzelf te genezen. Vanaf jonge leeftijd heb ik een sterke band gehad met dieren, vooral paarden. Ik heb zelfs meegedaan aan springwedstrijden, waaronder de Franse kampioenschappen. Mijn eerste droom was om osteopaat voor paarden te worden, maar het leven had andere plannen voor mij.”

^{Klik rechtsboven voor vergroting}

Lise aan het werk met haar fantastische handen - die elk zuchtje en steuntje ongemerkt waarnemen. Je kunt daarbij telkens proberen te voelen wat de aanraking, het druk uitoefenen, met je doet.
Bij alles is de lichaamstaal voldoende, er wordt niet gepraat, geëvalueerd of geanalyseerd. Maar bij het afscheid wordt je wel spontaan omhelsd… 

Ook Trixie is een schat - die wel een grote mond opzet als je binnenkomt, maar Lise weet daar raad mee. Ook wordt je dan natuurlijk even besnuffeld. Zoals je haar natte neus aan je handen voelt als je op de massagetafel ligt - waarvan er trouwens drie staan, die soms allemaal bezet zijn, waartussen Lise heen-en-weer pendelt…

Deze patiënt

“Hein, je moet meer lawaai maken,” zei Lise, de vrouw die altijd bijzonder voorkomend tegen me was geweest, toen ze me bij onze afspraak van 8 april een halfuur had laten wachten…
En toen was er een taalbarrière geweest, het woord wat ze bezigde: ‘noise’, neem ik aan, kwam niet bij me over. Er moest een iPad aan te pas komen om het ‘in mijn eigen taal’ te laten zien. Maar ik had überhaupt niet begrepen waar ze het over had – was het omdat Trixie bij m’n binnenkomst niet aangeslagen had? Kom nou, ik ben doof, zij niet…
Hoe dan ook, dat ik zolang had moeten wachten, werd op mijn conto geschreven, zo leek het althans. Waar kwam dat vandaan? Had ik iets misdaan, moest mij na de vorige keer een lesje geleerd worden, was ik te ‘vrijmoedig’ geweest – geen idee.
Het leek van me af te glijden, maar dat was natuurlijk maar schijn. Na al die voorkomendheid van Lise, was het gewoon een klap in m’n gezicht: ‘Ja, ik sta altijd voor je klaar, maar nu even niet…’

Die bui is dagen, zo niet weken, blijven hangen… De week daarna leek het allemaal weer ‘normaal’ te gaan – kom nou, ik was vanbinnen diep aangeslagen…
En was het dáárom, dat ik op 11 april zo’n enorme energie tentoongespreid had: de nieuwe printer versjouwen en laten bijstellen bij de MediaMarkt, m’n verloren betaalpasje ophalen bij Multivlaai en spontaan langs Emilie gegaan… zie All in One. Toen hoorde ik – iets wat mijn taxichauffeur zomaar te berde bracht: ‘Hier om de hoek zit een chiropraticor, die mij door een collega aanbevolen is.’
Dat kun je puur ‘toeval’ noemen, maar Klaaske had er een ander woord voor: ‘coïncidentie’.
Toen ik het voorval later aan Lise vertelde, knikte ze alleen maar lichtelijk.

Met nog éénkeer te gaan, voel ik me nu toch lichtelijk ontheemd…
Lise doet er ook alles aan om je daar thuis te laten voelen: de smaakvolle inrichting, de muziek, de kleine geschenken die ze je geeft…

Het is twee maanden later, in mijn door Lise gegenereerde elektronische agenda staat dat ik woensdag 10 juni wordt verwacht voor een ‘Follow up Session’ van 20 minuten, die dan tevens mijn laatste ‘behandeling’ zal zijn. Ben benieuwd…

Menselijke nabijheid

Misschien wel het grootste wonder dat ik bij Lise ervaren heb, is dat ze spontaan haar armen om je heenslaat – en ik zag haar dat bij menig cliënt doen… Er is geen begrenzing, jij ben ik, ik ben jij – ook toen Klaaske me een keer kwam afhalen, kreeg ze spontaan haar armen om zich heen.
Weliswaar las ik pas over het verschil in omgangsvormen tussen Frankrijk en hier. Maar mijn voornaamste indruk is dat Lise die gevoelens gewoon toelaat, dat ze er niet bang voor is.

Psychologie

"Wij zijn gewend uit het gewone leven waar oorzaak en gevolg heel duidelijk zijn, waar je daar geen moeite mee hebt, om in de geest precies hetzelfde doen. En het moment dat wij zeggen: dat is de oorzaak, is het moment dat wij het aanmerken als de oorzaak. Maar het is niet het begin.
Daar moet je maar eens over denken. Want ook in de psychologie proberen we steeds terug te vinden wanneer in ons leven iets gebeurd is, wat gemaakt heeft dat we niet meer volledig zijn, dat we een handicap hebben. En we vergeten gewoon dat misschien, voorafgaand aan het moment dat wij zeggen: dat was de oorzaak, er al een heleboel gebeurd was.
En je voelt wel, dat als je dat maar vast genoeg in jezelf zegt ‘dan is het gebeurd’ – op je vierde jaar, op je twaalfde jaar, op je twintigste jaar – dat je jezelf vastpint. Want misschien is er een heleboel aan vooraf gegaan, misschien zelfs al van voor je geboorte, waar je niks meer van weet."
Maarten Houtman, Probeer het open te houden, Maarssen, juli 2001, donderdagmiddag

Laatste episode?

Na die laatste keer, zei Lise aan het eind: ‘Kom over een paar maanden nog maar een keer terug, ik stuur je een mailtje.’

Zo wordt er dus over me gewaakt … door iemand die haar verantwoordelijkheid serieus neemt – bravo, Lise!
Maar het roept natuurlijk wel de vraag op naar mijn eigen verantwoordelijkheid. De verleidelijkheid is groot die pardoes uit handen te geven, zo van: dan ben ik er vanaf…
En die laatste keer op de massagetafel, kwam de gedachte in me op: ik ben een mer à boire, het is nooit genoeg…

Nu weer alleen verder dus – want ben ik niet altijd alleen geweest? – wat wél de gedachte opriep van iets (aan mezelf) te moeten doen, om in beweging te komen, initiatief te nemen… Ik heb nu het initiatief weer in handen.
Maar, was ik dan zo vastgeraakt, vraag ik me af. En: wat heeft me dan in beweging gezet…. was dat Lise? Of begon dat eigenlijk al op het moment dat ik naar haar toestapte? Of is het gewoon de menselijke interactie?

PS

Lise, dankjewel dat je me geleerd hebt regelmatig water te drinken, dat komt dezer dagen wel heel goed van pas…

EINDE