Het begon allemaal met het verdwijnen van mijn bankpasje na het afrekenen bij de Multivlaai: met een flipperende beweging schoot hij uit m’n hand en verdween om onnaspeurbare redenen totaal, vermoedelijk ergens tussen de chocoladerepen en de schotten van de toonbank. Hij bleek totaal verdwenen… Personeel zocht op de grond, gebruikte lange messen tussen de schotten – niets te vinden. We spraken af de volgende dag terug te komen, omdat de eigenaar de schotten kon demonteren.
Maar toen ik ze die ochtend belde, bleek hij h’m al gevonden te hebben… Na een check of het de juiste pas was, konden we hem komen ophalen.
Een tweede verhaallijn is dat op een dag de cassettes van onze Cannon printer spoorloos verdwenen waren – om nooit meer teruggevonden te worden, ze zaten ‘gewoon’ niet meer in het apparaat.
Hoewel het een raadsel bleef en ik vervolgens onze handtekening onder onze de belastingaangifte 2025 met m’n iPhone moest ‘scannen’ om ze aan Ellen Rouendaal door te geven, legde we ons er al gauw bij neer: het was een oud beestje die zich, na het verblijf op mijn studio, nooit in het netwerk hier had weten aan te passen.
Klaaske had bij de Media Markt intussen een geschikte opvolger gezien, dus ik toogde erheen om hem aan te schaffen. Daar werd mij toen een andere HP All-in-One aangeraden, met inktcassettes – die ook de keuze van de Consumentenbond bleek. Toen die hier met enige moeite door DHL was afgeleverd, gingen we aan de slag – maar dat was buiten de waard gerekend… Er waren zoveel beschermstukjes, dat we er één over het hoofd hadden gezien. En de netwerkverbinding lukte ook niet. Toen het inwendige mechanisme ook nog eens vast kwam te zitten, hebben we het apparaat in onze grootste AH-boodschappentas laten glijden, om hem ter reparatie af te leveren.
Dat zag er zo uit:
Aan de reparatie balie van de Media Markt bleek een wonderdokter te zitten, een jonge man die met vlugge vingers de storingstoetsen bediende – en zag dat wij de e-cassettes niet goed hadden aangebracht.
Opnieuw bezorgen was er helaas niet bij, dus daar liepen we weer… Hier ter hoogte van onze wekelijkse Tai chi.
Maar we hadden vooraf wel eerst mijn verloren gewaande pasje opgehaald bij de ‘vlaaienboer’ – zoals we het vergaderadres van onze Stichting ‘Zen als leefwijze’ met Rien en Aloys oneerbiedig noemen.
Maar denk niet dat ik uitgespeeld was…
Ik ging nadien op weg naar Emilie, om afspraken te maken voor ons bezoek aan ‘Metamorfosen’ in het Rijksmuseum van komende maandag…
Dat is het derde verhaal op die bewuste zaterdag de 11e april…
Ik begin er maar mee hoe het eindigde: Emilie was niet thuis…
Dus daar stond ik dan voor no. 31 – terwijl mijn bus 37 zwaar omgeleid was vanwege een ontspoorde tram 25, en niet meer terug te vinden was dus.
Ik besloot een taxi te nemen, als laatste redmiddel. Ik belde de taxicentrale en die zeiden dat het tien minuten zou duren.
En mijn aardige Marokkaanse chauffeur was inderdaad op tijd, ik stapte bij hem voorin. Onderweg spraken we over koetjes en kalfjes – hoewel dan wel wat stadser. Natuurlijk over het verkeer, ik over mijn oude auto – waar nu een taxichauffeur in reed. En toen over de alom aanwezige internet verslaving – waarbij ik mezelf niet onvermeld liet.
Hoewel mijn chauffeur natuurlijk op de Tom Tom keek, leek hij in Noord goed de weg te kennen.
Bij de Elpermeer aangekomen, wilde ik met een briefje van vijftig betalen – maar mijn portemonnee bleek leeg. Toen toch maar dat pasje, heel even dacht hij dat het niet lukte…
Naderhand kreeg ik een bericht van mijn bank, dat een geblokkeerd pasje eerst langs een geldautomaat moet. Dus ik had geluk gehad.
Maar waar het me eigenlijk om gaat, is dat de chauffeur, vlak voor ik uitstapte zei: “Hier om de hoek zit mijn chiropraktiker, op de Amerbos, Russel heet hij. Het is een Engelsman die een beetje Nederlands praat. Het was op aanraden van een vriend.”
Krijg het nou helemaal … hij ook bij een chiropraktiker! Wel het laatste wat ik verwacht – en dat terwijl ik het, ondanks de zes behandelingen, zelf nog steeds niet kan plaatsen.
Toen ik het Klaaske bij thuiskomst vertelde, zei ze: “Dat is nu synchroniciteit…”
En ik voelde me deel van een zegenrijk geheel – All in One.
| EINDE |